شبِ «میدان نقش جهان»

بیست و چهارم مرداد ماه نود و پنج، ساعت هشت و چهل دقیقه وسایل همراهم که در یک سبد جا می شد، کنار فضای سبز و گل های زرد رنگ حوض آب گذاشتم. قرص ماه در آسمان شب و ترکیب صدای زنگوله درشکه چی های وسط میدان و نور اتاقک هایی که غیر مستقیم بر در و پنجره حجره های دور میدان می تابید حسی از آرامش و رونق زندگی می دهد. از «عالی قاپو» و چهل ستون به سمت مسجد در ضلع جنوبی رفتم. نور ماه و نور چراغ ها بر سنگ فرشهای صیقل یافته زیر پای عابران منعکس می شد. به مسجد رفتم و نمازی و تماشایی و تخیلی که شما را تا آنسوی عهد صفوی می برد. برگشتم و روبروی گلدسته مسجد، روی تخته سنگ های آفتاب و نور پرژکتور تابیده نشستم. ترکیب بازار و مسجد در گذر تاریخ، نظریه اجتماعی بودن «مقدسات» را تقویت می کند. این انسان ها هستند که با قدسی بخشی نمادها این کار و کسب را تداوم بخشیده و امروزه به جمع سنت و مدرنیته نیز انجامیده است. بازار «میدان نقش جهان» اصفهان نماد و نمونه «کار با دست» است. رنگ لاجوردی و فیروزه ای و مسی در قالب قالی و قالیچه ها و هنرهای دستی با معماری طاق بستان ها و خیابان های منتهی به هم از سنخ سنتی سنترها با آسان سور و پله برقی هایش نیست. ترکیب آب و آینه و سبزه و کار با دست حسی از گرما را به بیننده می بخشد. میدان نقش جهان کششی است برای گردشگران آلمانی و اسپانیایی و ژاپنی. بعد از یک دور چرخش میدان، روی چمن ها نشستم. خوش اقبال بودم که با گروه ده نفری آشنا شوم. پیدا بود که مایل به گفت و گوی چهره از ایران باشند. آنها از خودشان و کارشون گفتند و من هم از کار و شغل معلمی ام. از مدتی که در ایران بودند خوشحال بودند. همه اسپانیایی بودند. یک هفته در شیراز بودند و هفته ای در اصفهان. مرد و زن همه میان سال و از شغل های مختلف مهندسی و معلمی و... یکی از همراهان. معلم فلسفه بود. از ابن سینا و ملاصدرا و فلسفه اسلامی مطالبی گفت.

بازار درشکه چی ها چندان رونقی نداشت. ناراضی بودند از این که زاینده رود خشک است و از گذر آن بازار کسب و کار آنها هم کم رونق شده است. سه نفری سوار شدیم. تا اومد درد دل کند یک دور تمام شد و شش هزار تومن گرفت، پیاده شدیم. هر چه می گذشت میدان خلوت و خلوت تر می شد. تا جایی که صدای زنگوله درشکه چی های اسب سوار به خاموشی می رفت.